Προσωπικές σκέψεις.. Διαρκείς.. - π.. Θεολόγος Αμπόνης

 Προσωπικές σκέψεις.. Διαρκείς..

Αρχιμανδρίτης Θεολόγος Αμπόνης

«Μετανοίας ὁ καιρός,

προσέρχομαί σοὶ τῷ Πλαστουργῷ μου·

Ἆρον τὸν κλοιὸν ἀπ᾽ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας,

καὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δός, δάκρυα κατανύξεως».

Το ακούω συχνά γύρω μου από θρησκευτικούς ανθρώπους:
«Να μετανοήσεις»! «Να εξομολογηθείς για τη συμπεριφορά σου»!
«Ο κόσμος ξεστράτισε και πρέπει να μετανοήσει»!
Σε όλες τις περιπτώσεις καλούμε τους άλλους να κατανυχθούν..
Ωστόσο, αυτό ακούγεται τόσο σκληρό, τόσο ακατάνυκτο.. Και, νομίζω, αναποτελεσματικό.
Η μετάνοια είναι κάτι πολύ εσωτερικό, που μυσταγωγείται στην ψυχή του ανθρώπου,
είναι κάτι πολύ προσωπικό, πολύ ευαίσθητο.
Ακόμη-ακόμη και πολύ απρόβλεπτο. Δεν κατορθώνεται «κατά παραγγελίαν».

Σύγχρονη θεολογία:Τι είναι η σχεσιακή οντολογία; - Παντελή Αντ. Τομάζου

Σύγχρονη θεολογία:Τι είναι η σχεσιακή οντολογία;

Υπό Παντελή Αντ. Τομάζου

Θεολόγου – Υποψηφίου Διδάκτορος Δογματικής Θεολογίας στο ΕΚΠΑ

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ Ι. Ν. ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΑΓΥΙΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

 Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως 15 Μαρτίου 2026, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και τέλεσε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Αγυιάς Πατρών, με τη συμμετοχή του Αρχιμ. π. Τιμοθέου Παπασταύρου, του Αρχιμ. π. Κωνσταντίνου Θεοδωροπούλου, του π. Ανδρέου Παπαδημητροπούλου και των Διακόνων Παναγιώτου Λάγιου και Παναγιώτου Γιαννοπούλου.

Ο Θεοφιλέστατος στην ομιλία του μεταξύ άλλων είπε: "Χάριτι Κυρίου ευρισκόμεθα στο μέσον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι ένα στάδιο αγώνων πνευματικών. Μέσον του πνευματικού αυτού σταδίου είναι η Σταυροπροσκύνηση,  η μεσότης των ημερών, όπως λέει ο ιερός υμνωδός.

Γ' ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, την Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026, χοροστάτησε στην Ακολουθία των Χαιρετισμών στον Ι. Ν. Αγίου Νικολάου Πατρών και κήρυξε τον θείο λόγο. Ο Θεοφιλέστατος έψαλλε τους Χαιρετισμούς ενώπιον της Ιεράς Εικόνος της Υπεραγίας Θεοτόκου συμπαραστατούμενος από τον Αρχιμ. π. Ιερόθεο Ανδρουτσόπουλο και τους Διακόνους Παναγιώτη Λάγιο και Παναγιώτη Γιαννόπουλο.

Ο Θεοφιλέστατος στην ομιλία του είπε: "Ο Ιερός υμνογράφος του Ακαθίστου Ύμνου μεταξύ των άλλων "Χαίρε" που απευθύνει στην Υπεραγία Θεοτόκο της λέει: "Χαίρε, ολκάς των θελόντων σωθήναι, χαίρε, λιμήν των του βίου πλωτήρων". Ολκάς είναι το ρυμουλκό πλοίο, έτσι παρομοιάζει ο υμνογράφος του Ακαθίστου Ύμνου την Υπεραγία Θεοτόκο. Ασφαλέστατο  πλοίο που οδηγεί τον πιστό να φτάσει στον αγιασμό, τη σωτηρία και την αιώνια ζωή.

ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟ ΜΑΚΡΗ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΤΟΚΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 Την Δευτέρα 23 Μαρτίου και ώρα 17:15 θα πραγματοποιηθεί στην Θεσσαλονίκη, αγιολογική ημερίδα αφιερωμένη στον σύγχρονο Άγιο Αμφιλόχιο Μακρή της Πάτμου.

Ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Πανοράματος Θεσσαλονίκης ανακοινώνει με ιδιαίτερη χαρά τη διοργάνωση αγιολογικής ημερίδας αφιερωμένης στον σύγχρονο Άγιο Αμφιλόχιο Μακρή.

Η ημερίδα εντάσσεται στο πλαίσιο των ποιμαντικών και πνευματικών δράσεων του Ναού και αποσκοπεί στην ανάδειξη της ζωής, της προσφοράς και της αγιαστικής παρουσίας του Αγίου στον σύγχρονο κόσμο. Φωτεινό Παράδειγμα για τον Σύγχρονο Άνθρωπο αποτελεί ο Σύγχρονος Άγιος, με την ταπείνωση, την αγάπη και τη θυσιαστική του διακονία.

Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν τέσσερις εκλεκτοί Ομιλητές: Ο Αρχιμανδρίτης π. Αντίπας Νικηταράς προηγούμενος της Ιεράς Μονής Ιωάννου Θεολόγου της νήσου Πάτμου, ο κ.Νικόλαος Τσιρέβελος Καθηγητής, μέλος ΕΔΙΠ του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ, ο
Αρχιμανδρίτης π.Ιερεμίας Γεωργαλής, Αρχιερατικός Επίτροπος της Ι. Μητροπόλεως Βεροίας Ναούσης και Καμπανίας, ο Δρ. Χαράλαμπος Μπούσιας, μεγάλος Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας, οι οποίοι θα προσεγγίσουν πτυχές της προσωπικότητας και του έργου του Αγίου, φωτίζοντας τη θεολογική, ποιμαντική και κοινωνική διάσταση της μαρτυρίας του στον κόσμο.

Μανιάτισσες (βιβλιοπαρουσίαση) – Γιῶργος Μαρκάκης

 Κάθε φορά πού ἐπιθυμοῦμε νά ἀναδείξουμε τόν ἡρωικό ρόλο μιᾶς ὀμάδας γυναικῶν στον ἐθνικό ἀγώνα τοῦ  ̓21, μέ εὐκολία στρέφουμε τόν νοῦ μας στίς Σουλιώτισσες, τίς Μεσολογγίτισσες καί τίς γυναίκες τῆς Νάουσας. Μά ποιός ξέρει τάχα – ἐκτός, ἴσως, ἀπό τούς ντόπιους ἀπογόνους τους – τίς ἡρωικές Μανιάτισσες; Ποιός γνωρίζει τήν κρίσιμη μάχη πού ἔδωσαν αὐτές μόνες ἐνάντια στόν ἐχθρό, καί μάλιστα μάχη νικηφόρα;

Εἶναι, λοιπόν, ἐξαιρετική ἡ πρωτοβουλία τῆς ἀναγνωρισμένης συγγραφέως Σταυρούλας Ζώρζου νά παρουσιάσει τό ἱστορικό μυθιστόρημα μέ τίτλο «Μανιάτισσες», ἀπό τίς Ἐκδόσεις Ἔαρ, ἀναδεικνύοντας τίς ἡρωικές καί ἄγνωστες μορφές τῶν Μανιατισσῶν, πού σάν λιοντάρια στάθηκαν ἀτρόμητες ὑπερασπίζοντας τίς πατρικές τουςἐστίες, ὄχι μιά ὁποιαδήποτε στιγμή τοῦ Ἀγώνα, ἀλλά κυριολεκτικά ὅταν ὅλα «τά  ’σκιαζε ἡ φοβέρα καί τά πλάκωνε ἡ σκλαβιά», γιά νά χρησιμοποιήσουμε τόν στίχο τοῦ Ἐθνικοῦ ποιητή.

Ὅταν ὁ λίβας πού ἄκουγε στό ὄνομα Ἰμπραήμ ἔκαιγε ὄχι μόνο τήν ἐπανάσταση, ἀλλά κυριολεκτικά τήν Πελοπόννησο ἀπ ̓ ἄκρου εἰς ἄκρον. Ὅταν τό ἄπαν κινδύνευε νά χαθεῖ, ἐκεῖνες σήκωσαν τά δρεπάνια τους καί θέρισαν, ὄχι τά λιγοστά στάχυα τῆς πετροσπαρμένης γῆς τους, ἀλλά τά κεφάλια τῶν ἐφορμούντων στρατιωτῶν τοῦ Μπραήμη!

Εκείνη δεν ζήτησε να γεννηθεί!

 Όταν την Πρωτοχρονιά του 1928 γεννήθηκε στο Τρίρ της Γερμανίας η Αν ντε Γκολ, οι γιατροί έδωσαν μια διάγνωση που εκείνη την εποχή έφερνε ντροπή, ψιθύρους και αποσιώπηση στις οικογένειες: το κοριτσάκι είχε γεννηθεί με σύνδρομο Ντάουν.

Οι λέξεις της εποχής ήταν σκληρές – το αποκαλούσαν «μογγολισμό» – και κυκλοφορούσαν κάθε λογής δεισιδαιμονίες για το τι μπορούσε να το προκαλέσει: έφταιγαν οι γονείς, το αλκοόλ, οι αρρώστιες. Οι εύπορες οικογένειες συχνά έστελναν τέτοια παιδιά σε ιδρύματα, σαν να μην υπήρχαν.

Ο Σαρλ ντε Γκολ και η σύζυγός του, Ιβόν, όμως, δεν ανήκαν σε αυτή την κατηγορία. Όταν κάποιος τους πρότεινε να στείλουν την Αν σε ίδρυμα, η απάντηση του ντε Γκολ ήταν απλή και ακλόνητη: «Εκείνη δεν ζήτησε να γεννηθεί. Εμείς οφείλουμε να κάνουμε τα πάντα για να είναι ευτυχισμένη». Υπήρχε ένας μοναδικός, ιερός κανόνας στην οικογένεια: η Αν δεν έπρεπε ποτέ, με κανέναν τρόπο, να νιώσει λιγότερη, διαφορετική, αποκλεισμένη.

Λοιπόν πώς στεκόμαστε μπροστά στο Θεό; - π. Χριστόδουλος Ι. Φάσσος

 

 Σήμερα του Οσίου Χριστοδούλου του εν Πάτμω, εόρταζε ο μεγάλος Ιεροκήρυκας και πνευματικός των Πατρών, Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Ι. Φάσσος, μοναχός της Ιεράς Μονής Ομπλού Πατρών,

Η μνήμη του αιωνία, παραμένει αξέχαστος «στοργικός Πατέρας» σε όσους τον γνωρίσαμε.

Έλεγε.  

 «Αν ζούσε τώρα ο απόστολος Παύλος, θά ‘λεγε το ίδιο πράγμα. «Ότι Χριστός απέθανεν υπέρ των αμαρτιών ημών». Για τις δικές μας αμαρτίες. Για τις δικές μου και για τις δικές σου, ενός εκάστου. Δηλαδή τον Κύριό μας δεν τον παρέδωσε επάνω στο Σταυρό ο Πιλάτος, ούτε ο Ιούδας, ούτε ο Ηρώδης, ούτε οι Αρχιερείς και Γραμματείς. Τον Κύριό μας τον παραδώσαμε και τον παραδίνουμε και εμείς. Με τί πράγμα; Με τις δικές μου και με τις δικές σου αμαρτίες. Και εγώ και εσύ σταυρώνουμε το Χριστό μας και τον παραδίνουμε στο Σταυρό. Δεν το λέω εγώ αυτό, ο Παύλος το λέει: «Υπέρ των αμαρτιών ημών», τον παραδίδουμε στο Σταυρό εξ αιτίας των αμαρτιών μας.

ΣΑΝ ΣHΜΕΡΑ μια ιστορία που μοιάζει με το σήμερα....

ΣΑΝ ΣHΜΕΡΑ μια ιστορία που μοιάζει με το σήμερα....
...............................................
στα 1968, οι Αμερικάνοι στο Βιετνάμ είναι πάνω από 200 χιλιάδες
και
έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν πως η «βόλτα» που σχεδίαζαν στο Βιετνάμ δε θα είναι και τόσο βόλτα.
οι Βιετκόνγκ τους έχουν ρημάξει...
...............................................
στις γραμμές των Αμερικανών στρατιωτών υπάρχει πολλή ένταση και πολύ μένος...
...............................................
Το απόγευμα της 15ης Μαρτίου 1968 ο υπολοχαγός Γουίλιαμ Κάλεϊ λαμβάνει σαφείς εντολές να προχωρήσει σε εκκαθάριση της περιοχής Σον Μι.
...............................................
Σύμφωνα με τους Αμερικανούς επιτελείς τα χωριά αυτά, ήταν κρησφύγετο των Βιετκόνγκ και υπήρχαν κρυμμένα όπλα και εκρηκτικά

Ασυμβίβαστα - Κική Δημουλά

 Ασυμβίβαστα

Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη

ατέλειωτα μένουν.

Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη,

φταίει που πάντα αργεί η διάθεσή μου.

Γι’ αυτό αναγκάζομαι

κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη

με μια εποχή φθινοπώρου

ν’ αποτελειώνω.

Κική Δημουλά (Ερήμην, 1958)

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως στο Παρανάκε, Μανίλα, Φιλιππίνες

 Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως στον Ορθόδοξο Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Παρανάκε, Μανίλα, Φιλιππίνες

ΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: Οι επτά φιάλες της Αποκαλύψεως - ΓΕΧΑ ΑΙΓΙΟΥ

 

Ο Όσιος Χριστόδουλος ο Θαυματουργός, ο εν Πάτμω

Ο Όσιος Χριστόδουλος γεννήθηκε σε μία κωμόπολη κοντά στη Νίκαια της Βιθυνίας γύρω στο 1020 μ.Χ. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ιωάννης. Από πολύ νέος επιθύμησε να εγκαταλείψει τον κόσμο και ν΄ αφοσιωθεί στην μοναχική ζωή. Ξεκίνησε από κάποια Μονή στον Όλυμπο της Βιθυνίας, όπου μετά από λίγο καιρό εκάρη Μοναχός.
Από εκεί θα μεταβεί στους Αγίους Τόπους και για μικρό διάστημα θα μονάσει σε κάποιο ερημικό μέρος εκεί. Οι επιδρομές όμως των Σαρακηνών αναγκάζουν τους Μοναχούς να εγκαταλείψουν εκείνα τα μέρη και έτσι επανέρχεται στην Μικρά Ασία και εγκαθίσταται στο Όρος Λάτρος της Μυσίας. Εκεί διέπρεψε σ΄ όλες τις αρετές και οι Μοναχοί τον εξέλεξαν πρώτον επιστάτη με το αξίωμα του Αρχιμανδρίτη, γεγονός που του έδωσε και το προσωνύμιο του Λατρηνού. Οι επιδρομές όμως των Μουσουλμάνων τον αναγκάζουν σε φυγή και από το Λάτρος.

Μνήμη του Οσίου Χριστοδούλου του εν Πάτμω (16 Μαρτίου)

 
Σήμερα, Δευτέρα 16 Μαρτίου, η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Μαρτύρων Σαββίνου, Ιουλιανού και Ρωμανού και του Οσίου Χριστοδούλου, ο οποίος καταγόταν από τα περίχωρα της Νίκαιας της Βιθυνίας και γεννήθηκε στα χρόνια του Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου (976-1025). Οι γονείς του ήθελαν να τον αρραβωνιάσουν με ενάρετη κόρη, αλλά εκείνος εξέφραζε την επιθυμία να ακολουθήσει τη μοναστική οδό. Για να αποφύγει την επιμονή των γονέων του, κατέφυγε αρχικά σε Μονή του Ολύμπου της Βιθυνίας, όπου εκάρη μοναχός. Μόνασε στους Αγίους Τόπους και μετά την κατάληψή τους από τους Σαρακηνούς, κατέφυγε στο όρος Λάτρος της Μ. Ασίας.
Ένεκα επιθυμίας για την απόλυτη ησυχία, κατέληξε στη νήσο Πάτμο, όπου ίδρυσε Ναό προς τιμή του Ευαγγελιστού Ιωάννη του Θεολόγου, που είχε ζήσει και συγγράψει εκεί το βιβλίο της Αποκάλυψης. Να σημειωθεί ότι η Πάτμος το 1995 ανακηρύχθηκε Ιερό Νησί.

Κυριακή Γ΄ Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως)- Πώς είναι δυνατόν να εκτιμούμε τον εαυτό μας και να τον αρνούμαστε ταυτόχρονα; - π. Χριστοφόρου Χρόνη

Κυριακή Γ΄ Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως)- 

Πώς είναι δυνατόν να εκτιμούμε τον εαυτό μας και να τον αρνούμαστε ταυτόχρονα;

 

Πρωτοπρεσβυτέρου Χριστοφόρου Χρόνη

Εφημερίου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου 

(Δρ. Θεολογίας-Μ.Α. Φιλοσοφίας)

Επίκουρου Καθηγητή Θεολογικής Σχολής-

Τμήμα Θεολογίας ΕΚΠΑ

chrischronis@theol.uoa.gr

 

        Στο μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Εκκλησία προβάλλει τον Τίμιο Σταυρό ως σημείο ενίσχυσης και παρηγοριάς για τους πιστούς. Η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως υπενθυμίζει ότι η πορεία της πνευματικής ζωής δεν είναι απλώς μια ηθική προσπάθεια βελτίωσης του ανθρώπου, αλλά μια βαθύτερη πορεία εσωτερικής μεταμόρφωσης. Στο κέντρο αυτής της πορείας βρίσκεται η πρόσκληση του Χριστού προς τους μαθητές του, μια πρόσκληση που παραμένει πάντοτε επίκαιρη και απαιτητική: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι».^[1]

        Στη συνάφεια του κειμένου τα λόγια αυτά ακούγονται αμέσως μετά την πρώτη σαφή προαναγγελία του πάθους του Κυρίου. Ο Ιησούς μιλά για τον δρόμο που πρόκειται να ακολουθήσει: τον δρόμο του πάθους, της απόρριψης και τελικά του σταυρού. «Πρέπει» να συμβούν όλα αυτά στον Υιό του Ανθρώπου.^[2] Όμως η αναφορά αυτή δεν αφορά μόνο τον ίδιο. Με τρόπο έμμεσο αλλά ξεκάθαρο ο Χριστός αποκαλύπτει ότι υπάρχει ένα «πρέπει» και για όσους θέλουν να Τον ακολουθήσουν. Όπως εκείνος βαδίζει προς τον σταυρό, έτσι και οι μαθητές του καλούνται να σηκώσουν τον δικό τους σταυρό και να Τον ακολουθήσουν. Και μάλιστα όχι περιστασιακά ή συμβολικά, αλλά ως στάση ζωής, ως καθημερινή πνευματική πορεία.

Ο σταυρός του πλησίον - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

 Ο σταυρός του πλησίον
θα ’πρεπε να είναι
ένα σπαθί που τρυπά
την ψυχή μας.

Αυτό είναι

το μέτρο της αγάπης.

Μόνο όταν μια ψυχή κουβαλάει

στον ώμο της

κάποιου άλλου το σταυρό,

τις αμφιβολίες του, τις θλίψεις του,

τους πειρασμούς του, τις πτώσεις του,

Η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Πατρών

Με εκκλησιαστική λαμπρότητα και θρησκευτική κατάνυξη εορτάστηκε η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Πατρών

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, πραγματοποιήθηκε η τελετή της Προσκυνήσεως του Τιμίου Σταυρού, κατά την οποία οι εκκλησιασθέντες πιστοί προσήλθαν με ευλάβεια για να λάβουν ενίσχυση στον πνευματικό τους αγώνα για το υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Γιατί προσκυνούμε τον Τίμιο Σταυρό και γιατί αυτό δεν είναι ειδωλολατρία - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Γιατί προσκυνούμε τον Τίμιο Σταυρό και γιατί αυτό δεν είναι ειδωλολατρία

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η Τρίτη Κυριακή των Νηστειών, η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, τοποθετεί στο κέντρο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής τον Τίμιο Σταυρό. Η Εκκλησία δεν το κάνει για να «διακοσμήσει» τη νηστεία με ένα θρησκευτικό σύμβολο, αλλά για να υπενθυμίσει ότι ο δρόμος της ασκήσεως και της μετανοίας οδηγεί στο Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού. Ο Σταυρός προβάλλεται ως σημείο παρηγοριάς και ενισχύσεως: είναι το ξύλο πάνω στο οποίο ο Χριστός «ἑκουσίως» προσέφερε τον εαυτό Του για τη σωτηρία του κόσμου.

Γιατί όμως οι Χριστιανοί προσκυνούμε τον Τίμιο Σταυρό; Πρώτα, επειδή ο Σταυρός είναι άρρηκτα δεμένος με το Πρόσωπο του Ιησού Χριστού και το έργο Του. Δεν προσκυνούμε ένα τυχαίο αντικείμενο, ούτε αποδίδουμε στον Σταυρό κάποια αυτοτελή «θεϊκή δύναμη» σαν να ήταν μαγικό φυλαχτό. Τον τιμούμε ως το όργανο της θείας οικονομίας, όπου φανερώθηκε η αγάπη του Θεού με τρόπο ιστορικό, συγκεκριμένο και σωτηριώδη. Όπως η Γέννηση του Χριστού δεν είναι ένας μύθος αλλά γεγονός, έτσι και ο Σταυρός δεν είναι ιδέα, αλλά πραγματικό σημείο της θυσίας Του.

15 Μαρτίου 1838 η καθιέρωση με Β.Δ. της 25ης Μαρτίου, ως εθνικής εορτής

15 Μαρτίου 1838 η καθιέρωση με Β.Δ. της 25ης Μαρτίου, ως εθνικής εορτής.

Επιμέλεια άρθρου Κωνσταντίνος Χασόγιας.

Μία από τις εθνικά ωφέλιμες  ενέργειες που έκανε ο βασιλέας Όθωνας της Ελλάδος (1815-1867) ήταν η καθιέρωση «εἰς τὸ διηνεκὲς»  με το Βασιλικό Διάταγμα αρ. 980, 15/27-3-1838, του  διττού  εορτασμού της εθνεγερσίας του 1821, μαζί με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, στις 25 Μαρτίου.
Οι βασιλείς της Ελλάδος Αμαλία και Όθωνας
Στις 15/27 Μαρτίου 1838 το Βασιλικό Διάταγμα ανέφερε τα εξής:
‘Οθων
Ελέω Θεού Βασιλεύς της Ελλάδος.
Επὶ τῇ προτάσει τῆς Ημετέρας ἐπὶ τῶν Εκκλησιαστικῶν κλπ. Γραμματείας, θεωρήσαντες ὅτι ἡ ἡμέρα της 25ης Μαρτίου, λαμπρά καθ’ εαυτὴν διὰ τὴν ἐν αυτῇ τελουμένην ἑορτὴν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Υπεραγίας Θεοτόκου, εἶναι προσέτι λαμπρὰ διὰ τὴν κατ’ αὐτὴν ἔναρξιν τοῦ περί Ανεξαρτησίας Αγῶνος τοῦ Ελληνικού Έθνους, καθιεροῦμεν τὴν ἡμέραν ταύτην εἰς τὸ διηνεκές ὡς ἡμέραν ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ.
ΟΘΩΝ
Εν Αθήναις την 15 (27) Μαρτίου 1838.
Ο επί των Εκκλησιαστικών κλπ. Γραµµατεύς της Επικρατείας
Γ. Γλαράκης

Αρχιμανδρίτης π. Σιλουανός Τζουμανέκας: Το μεγαλύτερο και ωραιότερο δέντρο είναι η Παναγία

Να προσπέσουμε στην Παναγία μας σήμερα και να πούμε: Παναγία Δέσποινα,  συ που είσαι το καρποφόρο δέντρο, η χαρά των αγγέλων και το εγκαλλώπισμα της ανθρωπότητας, βοήθησε και εμάς να γίνουμε πάλι καρποφόρα δένδρα και να ελκύσουμε το έλεος και τη μακροθυμία του Ιησού Χριστού.
 
Στην 3η ακολουθία της Γ΄ Στάσεως των Χαιρετισμών που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Παρασκευή 13 Μαρτίου, ιερούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο, ο Αρχιμανδρίτης π. Σιλουανός Τζουμανέκας, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.
Η ομιλία εντάσσεται στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «Ευαγγελίστρια 2026».

Στο κήρυγμα του ο π. Σιλουανός εστίασε κυρίως στο θεολογικό και πνευματικό νόημα του Ακαθίστου Ύμνου, καθώς και στο συγκεκριμένο χωρίο του: «Χαίρε δένδρον αγλαόκαρπον, εξ ου τρέφονται πιστοί».

Αρχιμανδρίτης π. Ιλαρίων Θεοδωρόπουλος: Να πάρουμε χαρά από το δοχείο της χαράς

 Οι χριστιανοί εναποθέτουν την ελπίδα τους στη μητρική Της προστασία και ζητούν τη βοήθειά Της στον αγώνα της ζωής. Μέσα από την ακολουθία των Χαιρετισμών έχουν την ευκαιρία να πλησιάσουν το πρόσωπό Της, να αντλήσουν χαρά, δύναμη και υπομονή, και να ζητήσουν τη μεσιτεία Της προς τον Θεό.
 
Στην 2η ακολουθία της Γ΄ Στάσεως των Χαιρετισμών που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Παρασκευή 13 Μαρτίου, ιερούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο, ο Αρχιμανδρίτης π. Ιλαρίων Θεοδωρόπουλος., κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.
Η ομιλία εντάσσεται στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «Ευαγγελίστρια 2026».

Το κήρυγμα του π. Ιλαρίωνος αναφέρθηκε κυρίως στο νόημα της χριστιανικής ελπίδας και στη σχέση της με την Παναγία μέσα από την εμπειρία της Εκκλησίας και ιδιαίτερα μέσα από την ακολουθία των Χαιρετισμών.

Πέμπτη Σύναξη της Διακονίας Στηρίξεως Γυναικών

Η Διακονία Στηρίξεως Γυναικών «Παναγία η Παραμυθία» της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας ανακοινώνει, ότι την Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026 και ώρα 18:00’ το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί η πέμπτη μηνιαία σύναξή της.

Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων και στον τομέα της Πνευματικής στήριξης, θα αναπτυχθεί το θέμα: «Διάκριση, η βασίλισσα των Αρετών». Ομιλήτρια θα είναι η φιλόλογος κα Αγλαΐα Σύρρου – Κοκκότου.

Σταυρὸν Χριστοῦ τὸν τίμιον,

«Σταυρὸν Χριστοῦ τὸν τίμιον, 

σήμερον προτεθέντα ἰδόντες προσκυνήσωμεν, 

καὶ πιστῶς εὐφρανθῶμεν, κατασπαζόμενοι πόθῳ, 

τὸν ἐν τούτῳ θελήσει, σταυρωθέντα αἰτούμενοι, 

Κύριον ἀξιῶσαι, πάντας ἡμᾶς, 

τὸν Σταυρὸν τὸν τίμιον προσκυνῆσαι, 

καὶ φθάσαι τὴν Ἀνάστασιν, πάντας ἀκατακρίτως».

Συναξάριον της Τρίτης Κυριακής των Νηστειών

 
Την τρίτη Κυριακή των Νηστειών εορτάζουμε την προσκύνηση του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού.

Επειδή με τη νηστεία των σαράντα ημερών και εμείς κατά κάποιο τρόπο σταυρωνόμαστε και γινόμαστε νεκροί από τα πάθη και αισθανόμαστε πικρία, με το να πέφτουμε σε ακηδία και να απογοητευόμαστε, για τον λόγο αυτό τοποθετείται μπροστά μας ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός, για να μας ενισχύσει και να μας στηρίξει και να μας θυμίσει το πάθος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Και κατά κάποιο τρόπο μας παρηγορεί και μας λέει ότι, αν ο Θεός μας σταυρώθηκε για μας, τι πρέπει εμείς να κάνουμε γι’ αυτόν;

Έτσι η σύγκριση με τα πάθη του Κυρίου και η υπενθύμισή τους και η ελπίδα της δόξας που απορρέει από τον Σταυρό ελαφρώνει τους κόπους της νηστείας. Γιατί, όπως ο Σωτήρας μας ανέβηκε στον Σταυρό και δοξάστηκε με την ατιμωτική περιφορά και την πικρή χολή, έτσι πρέπει να κάνουμε και εμείς για να δοξαστούμε μαζί του, έστω και αν για την ώρα υποφέρουμε κάτι δυσάρεστο.

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

 Σήμερα, Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αποστόλου Αριστοβούλου, επισκόπου Βρετανίας, του Μάρτυρος Αγαπίου και των συν αυτώ, και του Νεομάρτυρος Μανουήλ Κρητός του εν Χίω. 
O εκ των εβδομήκοντα Αριστόβουλος ο Κύπριος, ακολούθησε τον Απόστολο Παύλο σε περιοδείες, Διακρίθηκε για τον ζήλο, την αυταπάρνηση, τη διδακτική και ομιλητική δεινότητα, καθώς και για τα ηγετικά του χαρίσματα. Για όλες αυτές τις αρετές, εξελέγη επίσκοπος της Βρετανίας, η οποία ήταν προσκολλημένη σε δεισιδαιμονίες και μαγείες.
Με θαυμαστή όμως υπομονή, ταπείνωση και εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού, συνέχισε να διδάσκει και να κατηχεί και πολύ σύντομα άρχισε να απολαμβάνει τους καρπούς του πνευματικού έργου του.
Εκοιμήθη οσιακά, αντάξιος του αδελφού του, Αποστόλου Βαρνάβα.

Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο της Κυριακής Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Σταυροπροσκυνήσεως) 15/3/26, Θεία Λειτουργία, Κατανυκτικός Εσπερινός

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

Αποστολικό Ανάγνωσμα ῾Εβραίους 4: 14 – 5: 6

 

᾿Αδελφοί, ἔχοντες ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, ᾿Ιησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας.	Αδελφοί, ας κρατήσουμε, λοιπόν, σταθερά την πίστη που ομολογούμε. Γιατί έχουμε μέγαν αρχιερέα –τον Ιησού, τον Υιό του Θεού– που έφτασε ως το θρόνο του Θεού.
Οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειρασμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾿ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας.	Δεν έχουμε αρχιερέα που να μην μπορεί να συμμεριστεί τις αδυναμίες μας. Αντίθετα, έχει δοκιμαστεί σε όλα, επειδή έγινε άνθρωπος σαν κι εμάς, χωρίς όμως να αμαρτήσει.
Προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν  εἰς εὔκαιρον βοήθειαν.	Ας πλησιάσουμε, λοιπόν, με θάρρος το θρόνο της χάριτος του Θεού, για να μας σπλαχνιστεί και να μας δωρίσει τη χάρη του, την ώρα που τη χρειαζόμαστε.
Πᾶς γὰρ ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν,	Κάθε αρχιερέας που προέρχεται από ανθρώπους, εγκαθίσταται για να υπηρετεί το Θεό για χάρη τους και για να προσφέρει δώρα και θυσίες για τις αμαρτίες τους.
μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν·	Είναι σε θέση να δείχνει ανοχή σ’ όσους ζουν στην άγνοια και στην πλάνη, αφού κι ο ίδιος έχει ανθρώπινες αδυναμίες.

Τρόπαιο νίκης - π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Κυριακή Γ´Νηστειῶν (Σταυροπροσκυνήσεως)

Λόγος εἰς τό Εὐαγγέλιον

Τρόπαιο νίκης

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμανδρίτου π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Ἀρχιγραμματέως  Ἱεράς Συνόδου

τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου

 « Ἐν  φωναῖς ἀλαλάξωμεν, ἐν ὠδαῖς μεγαλύνωμεν, τόν Σατυρόν τόν τίμιον ἀσπαζόμενοι» (Τροπάριο τῶν αἴνων)

            Μέ αὐτά τά λόγια μᾶς καλεῖ ὁ ἱερός ὑμνο­γράφος, τώρα στήν καρδιά τῆς Μ.Τεσσαρακο­στῆς, νά προσκυνήσουμε τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Κυρίου μας. Καθώς τόν βλέπουμε νά προβάλλει, στό μέσον τοῦ Ναοῦ  σήμερα, πλαισιωμένος ἀπό ἀνοιξιάτικα ἄνθη, προ­σπαθοῦμε νά κατανοή­σου­με τό βαθύτερο νό­ημα τῶν ἀμέτρητων χαρακτη­ρισμῶν, πού ἀπο­δίδουν οἱ ὑμνογράφοι στόν Σταυ­ρό τοῦ Χριστοῦ μας. Μεταξύ ἄλλων τόν προσφώνησαν ὡς "ζωηφό­ρον Σταυρόν", "τῆς εὐ­σεβείας ἀήττητον τρόπαι­ον", "καύχημα ἱερέων", "δόξαν μαρτύρων", "ὁσί­ων ἐγ­καλλώπισμα". Καί τοῦτο, διότι σέ κάθε ἐποχή αὐτός ὁ Τίμιος Σταυρός ἐμπνέει σέ μάρτυρες καί δικαίους αἰσθήματα αὐ­ταπάρ­νησης καί θυσίας μέχρι θανάτου, γιά τή δόξα τοῦ Σταυρωθέντος Θείου Διδασκάλου.

            Ἀποθέτοντας λοιπόν καί ἐμεῖς τήν ὥρα ἐτούτη τόν εὐλαβικό ἀσπασμό μας στό πανσε­βάσμιο Ξύλο, θά ἐπιχειρήσουμε νά συλλά­βουμε κάποια ἀπό τά θεῖα μηνύματα, τά ὁποῖα, ὡς ἄλλες ἀστραπές πνευματικές, ἐκπέμπει ἀπό τήν κορυφή τοῦ Γολγοθᾶ .

*******

«Ἐν φωναῖς ἀλαλάξωμεν, ἐν ὠδαῖς μεγαλύνωμεν τόν Σταυρόν τόν τίμιον ἀσπαζόμενοι»

            Καθώς ἀτενίζουμε, ἀδελφοί μου, τόν Τίμιο Σταυρό μεταφερόμαστε μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς στόν λόφο τοῦ Γολγοθᾶ. Τρεῖς σταυροί στημένοι καί τρεῖς κατάδικοι κρεμμασμένοι σ᾽αὐτούς. Οἱ δύο ἀπό τούς ἐσταυρωμένους εἶναι ληστές. Καί ἀνάμεσά τους Ἐσταυρωμένος ὁ Ἐναν­θρωπήσας Θεός. Τό αἷμα τρέχει ἀσταμάτητα ἀπό τίς πληγές τῶν καρφιῶν, πού ἔχουν κατασκάψει τά ἄχραντα χέρια καί τά τίμια πόδια τοῦ Λυτρωτῆ. Τά ἀγκάθια τοῦ στεφά­νου, βαθιά μπηγμένα στό θεῖο Του μέτωπο, προ­καλοῦν αἱμορραγία ἀσταμάτητη καί πό­νους ἀφόρητους.

Τρίτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Τρίτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής 

(Μάρκος 8:34-38, 9:1)

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Την Τρίτη Κυριακή των Νηστειών, την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, η Εκκλησία τοποθετεί στο μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής τον λόγο του Κυρίου: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μκ 8:34). Ο λόγος αυτός δεν προτείνει μια απλή ηθική στάση καρτερίας ή μια φιλοσοφία υπομονής απέναντι στις δυσκολίες· αποκαλύπτει το μυστήριο της μαθητείας ως οδό σωτηρίας. Καλεί τον άνθρωπο να περάσει από την εγωϊστική αυτάρκεια στην κοινωνία με τον Χριστό, να μεταμορφώσει τη ζωή του μέσα από την σταυρική αγάπη, που οδηγεί—ως υπόσχεση και πρόγευση—στην χαρά της Αναστάσεως.

Στην Ορθόδοξη παράδοση, το «ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν» δεν σημαίνει περιφρόνηση της ανθρώπινης αξίας, αλλά απομάκρυνση από τον «παλαιό άνθρωπο» που ζει κλεισμένος στον εγωισμό και στις αμαρτωλές επιθυμίες. Είναι η ελεύθερη έξοδος από το «εγώ» ως άξονα της υπάρξεως, για να γίνει ο Χριστός το μέτρο και η αναφορά της ζωής. Η άσκηση της Σαρακοστής—νηστεία, προσευχή, ελεημοσύνη, συγχώρηση—δεν είναι αυτοσκοπός· είναι παιδαγωγία ελευθερίας, για να μπορεί η καρδιά να αγαπήσει χωρίς ιδιοτέλεια. Έτσι, ο λόγος του Κυρίου φανερώνει ότι η μαθητεία δεν είναι ιδεολογία, αλλά τρόπος υπάρξεως.

ΠΟΘΕΝ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ; - π. Δημητρίου Μπόκου

 

ΠΟΘΕΝ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ;

π. Δημητρίου Μπόκου

Αναρωτιόμαστε συνήθως οι άνθρωποι, γιατί να έχουμε τόσα βάσανα στη ζωή μας, γιατί να σηκώνουμε συνέχεια σταυρούς. Και απευθύνουμε αυτό το «γιατί» προς τον Θεό με παράπονο, πολλές φορές και με πικρό γογγυσμό. Ξεχνάμε όμως ότι ζητάμε τον λόγο από ένα Θεό που βρίσκεται ο ίδιος καθηλωμένος (καρφωμένος) σε σταυρό, που του τον ετοιμάσαμε εμείς. Και θα έπρεπε όχι εμείς, αλλά Εκείνος να μας ρωτάει, πώς καταφέραμε να του προσφέρουμε ό,τι χειρότερο μπορούσαμε, πικρό σταυρό στον Βασιλέα της Δόξης (Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως).

Ξεχνάμε ακόμα κάποια πολύ σημαντική συμβουλή των αγίων Πατέρων μας. Ποια είναι η συμβουλή αυτή; Να θεωρούμε ως αιτία των κακών που μας βρίσκουν τις αμαρτίες μας και μόνο. Μας θυμίζουν δηλαδή, ότι για τους σταυρούς μας δεν φταίνε κάποιοι άλλοι, ούτε ευθύνεται γι’ αυτούς ο Θεός, αλλά τους δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι με τον τρόπο της ζωής μας. Λέει ο αββάς Δωρόθεος: Οτιδήποτε κακό και αν μας συμβεί, συμβαίνει «διά τας αμαρτίας ημών». Στο ίδιο πνεύμα ευθυγραμμίζεται και ο αββάς Σισώης: Ο άνθρωπος, όποιον πειρασμό (δυσκολία, βάσανο) και αν συναντήσει, να λέει: «Διά τας αμαρτίας μου τούτο συνέβη». Πραγματικά, συνεχίζει ο αββάς Δωρόθεος, οτιδήποτε πάθουμε, από τις αμαρτίες μας το παθαίνουμε.

Στο μέσον της Τεσσαρακοστής - Lev Gillet

Στο μέσον της Τεσσαρακοστής η Εκκλησία υψώνει ενώπιόν μας τον Σταυρό του Χριστού. Δύο ακόμη φορές μέσα στον χρόνο, 14 Σεπτεμβρίου και 1η Αυγούστου, μας προτείνει να θυμηθούμε και να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό. Στις περιπτώσεις αυτές όμως η προσκύνηση του Σταυρού είναι συνδεδεμένη με ιστορικά γεγονότα, ενώ την τρίτη Κυριακή των Νηστειών η Εκκλησία θέλει να διακηρύξει τον ρόλο του Σταυρού στο ιστορικό της σωτηρίας μας και να μας προετοιμάσει για τη μακρινή ακόμα Μεγάλη Παρασκευή, όταν θα Τον ατενίσουμε υψωμένο στον Γολγοθά.

Κατά τη διάρκεια του Όρθρου, προς το τέλος της Μεγάλης Δοξολογίας, ο ιερέας τοποθετεί τον Σταυρό σ’ ένα δίσκο στολισμένο με λουλούδια. Μεταφέροντάς τον υψωμένο πάνω από το κεφάλι του, βγαίνει από το ιερό. Προηγούνται οι αναμμένες λαμπάδες και τα θυμιατά. Στο μέσον του ναού αποθέτει τον δίσκο σε ένα τραπέζι, θυμιάζει και ο χορός ψάλλει: «Τὸν Σταυρόν Σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν Σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν». Ο λαός προσέρχεται να προσκυνήσει τον Σταυρό που παραμένει στο μέσον του ναού σε όλη τη διάρκεια της εορτής. Το νόημά της εκφράζει τόσο ζωηρά ο ύμνος του Όρθρου:

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 «Εἶπεν ὁ Κύριος· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μάρκ. 8,34)

«Εἶπε ὁ Κύριος: ῞Οποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς σηκώσει τὸν σταυρό του κι ἂς μὲ ἀκολουθεῖ». 

            Στη μέση της Σαρακοστής στους ναούς στέκεται εν τω μέσω ο τίμιος Σταυρός, για να τον προσκυνήσουμε και να λάβουμε δύναμη, για να θυμόμαστε ότι η πορεία προς το Πάσχα περνά από τον Σταυρό, για να μην θεωρούμε ότι ο Χριστός ανέλαβε έναν δρόμο, τον οποίο εμείς δεν θα γευτούμε. Εκείνος ανέλαβε στον σταυρό την πεπτωκυία φύση μας, αυτή που θεοποιεί τον εαυτό της και διακατέχεται από ένα μίσος με διάφορες μορφές εις βάρος του πλησίον. Ανέλαβε τον θάνατο, τον νίκησε διά της αναστάσεώς Του, και πλέον μας δείχνει ότι η φύση μας ανακαινίστηκε, ότι ο Θεός είναι μεθεκτός, θεατός, ένα με μας. Ότι εφόσον ο θάνατος δεν νίκησε τον Θεάνθρωπο Κύριος ακριβώς διότι η θεία φύση ανασταίνει την ανθρώπινη, παρότι η ανθρώπινη παθαίνει και πεθαίνει, έτσι κι εμείς, αν έχουμε σχέση με τον Χριστό, ήδη από αυτή τη ζωή νικάμε τον θάνατο, αυτόν τον πνευματικό, την κυριαρχία του μίσους στην πεπτωκυία φύση μας, αλλά και στην Δευτέρα Παρουσία, όταν θα έρθει η Βασιλεία του Θεού εν δυνάμει, θα νικήσουμε και τον σωματικό θάνατο, προσλαμβάνοντας και πάλι το σώμα το οποίο κι αυτό μας δόθηκε για να γευθεί την αιώνιο  ζωή.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι».

Καλεῖται ὁ ἄνθρωπος ἀδελφοί νά σταυρωθεῖ ὡς πρός τόν κόσμο καί νά σταυρώσει τόν κόσμο, ὡς πρός τόν ἑαυτό του. Νά σταυρώσει τόν κόσμο, σημαίνει νά ἀπομυθοποιήσει τήν ψεύτικη λάμψη του, ὅλα ὅσα τοῦ φαίνονται σημαντικά καί δέν εἶναι. Τό νά σταυρωθεῖ ὡς πρός τόν κόσμο, σημαίνει νά ἀποκτήσει πνευματικό φρόνημα, χάρη στό ὁποῖο δέν θά ἐξαρτᾶται ἀπό ὅσα θεωρεῖ σημαντικά καί δέν εἶναι.

«Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, εἰς τόν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθητε». Δηλαδή, ὅσοι ἔχουν βαπτισθεῖ στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἔχουν βαπτισθεῖ στόν θάνατό Του.

Στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ἀρχίζουμε ἀπό τόν θάνατο (σαρκικό φρόνημα) καί πορευόμεθα εἰς τήν ζωή· τήν αἰώνιον ζωή διά τῆς Ἀναστάσεως. Ἡ ψυχή τοῦ χριστιανοῦ αὐλίζεται μέ τά ἀγαθά ἔργα «εἰς τάς αὐλάς τοῦ Κυρίου» καί «οἱ ὀφθαλμοί τοῦ πιστοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ παραμένουν διά παντός πρός τόν Κύριον».

Δένδρο Παραδείσου και Τίμιος Σταυρός - Δημήτριος Τσαντήλας

Επίκαιρο μήνυμα του για την τρίτη Κυριακή των νηστειών (Σταυροπροσυνήσεως). Ομιλεί ο Δημήτριος Τσαντήλας, ομότιμος καθηγητής χειρουργικής της ιατρικής σχολής Α.Π.Θ. και θεολόγος.