Του Νικόλα Δημητριάδη απόσπασμα από το βιβλίο του, Θεωρίες συνωμοσίας και πολιτική (Εναλλακτικές Εκδόσεις).
Αν παλαιότερα προσπαθούσαμε να πλάσουμε το προφίλ
του μέσου οπαδού των θεωριών συνωμοσίας, θα σκεφτόμασταν ίσως κάποιον άνδρα,
ακραίων πολιτικών πεποιθήσεων, χαμηλού μορφωτικού επιπέδου αλλά μανιώδη
αναγνώστη βιβλίων για εξωγήινους ή μυστικές οργανώσεις, και επίδοξου «ερευνητή»
περιθωριακών ψευδοεπιστημονικών «υποθέσεων». Δύσκολα θα πήγαινε το μυαλό μας σε
μία μορφωμένη γυναίκα, πόσω δε μάλλον μία επιστήμονα. Σήμερα πια το προφίλ αυτό
είναι ιδιαίτερα περιοριστικό και παραπλανητικό. Οι θεωρίες συνωμοσίας απευθύνονται
σε ένα ευρύτατο κοινό, άνδρες και γυναίκες, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου και
πολιτικής τοποθέτησης.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του QAnon, μίας συνωμοσιολογικής «θεωρίας-ομπρέλας» που κάνει θραύση στις Η.Π.Α. και συνέβαλε σημαντικά στην επικράτηση του Ντ. Τραμπ και του «κινήματος MAGA». Το QAnon ενσωματώνει μία σειρά από προϋπάρχουσες θεωρίες συνωμοσίας, με κεντρική ιδέα την πίστη στην ύπαρξη ενός υποχθόνιου δικτύου πανίσχυρων σατανιστών και παιδεραστών, τους οποίους υποτίθεται ότι πολεμάει ο θεόσταλτος σωτήρας Ντόναλντ Τραμπ.
.jpg)
























.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)















