Το παιδί μου σε αγγελία παιδοφιλικού site

Ένας τύπος μου έστειλε σήμερα το πρωί αίτημα φιλίας στο Facebook. 
Αν και δεν τον ήξερα, αποδέχθηκα  το αίτημα φιλίας, καθώς στη φωτογραφία του προφίλ έδειχνε ευγενικός και χαριτωμένος.
Είναι η πρώτη μέρα της κόρης μου στο σχολείο και είναι σωστή κουκλίτσα. 
Την φωτογράφησα και ανέβασα τη φωτογραφία στο Facebook.
Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη που όταν την άφησα στο νέο σχολείο της έκανα check in γράφοντας “Δε μπορώ να το πιστέψω πόσο μεγάλωσες μικρή μου νεράιδα. Είμαι μια περήφανη μαμά”.
Η συνέχεια ήταν απρόσμενη.
Ο τύπος του οποίου αποδέχθηκα το πρωί το αίτημα φιλίας, αποθήκευσε στο κινητό του τη φωτογραφία της κόρης μου και την ανέβασε σε παιδοφιλικό site με τη λεζάντα 

"H κόλαση στον Θωμά Ακινάτη" - Παντελή Αντ. Τομάζου

"H κόλαση στον Θωμά Ακινάτη"

Υπό Παντελή Αντ. Τομάζου

Θεολόγου – Υποψηφίου Διδάκτορος Δογματικής Θεολογίας στο ΕΚΠΑ

Τὸ συναίσθημα τῆς αὐτοκριτικῆς δὲν εἶναι συναίσθημα πολυτελείας - Ἄρ. Ἀσπιώτης

«Εἶναι φανερὸ ὅτι τὸ συναίσθημα τῆς αὐτοκριτικῆς δὲν εἶναι συναίσθημα πολυτελείας, ἀλλὰ βασικὸ ὄργανο τοῦ ψυχικοῦ ὀργανισμοῦ, τὸ ὁποῖο κάθε ἄνθρωπος ἔχει στὴ διάθεσή του καὶ ὀφείλει νὰ χρησιμοποιεῖ, ἂν πράγματι ἐπιθυμεῖ τὴν ἐπιτυχία στὴ ζωή του… Μὲ αὐτὴ ἐλέγχει κατὰ πόσον ἀκολουθεῖ τὴ γραμμὴ τῆς ἰσορροπίας στὴν πορεία του πρὸς τὸν ἀνώτερο σκοπὸ τὸν ὁποῖο θέτει στὴ ζωή του… Ἡ αὐτοκριτικὴ καλεῖται νὰ δώσει τὴν ὀρθὴ γραμμὴ ὅσον ἀφορᾶ στὶς σχέσεις τοῦ ἀτόμου πρὸς τὸν ἑαυτό του, τὸν πλησίον του, τὸν Θεό…»

Ἄρ. Ἀσπιώτης

Συμπάθεια κανενός

 Οι άνθρωποι 

με τους συνεπείς κι ακλόνητους χαραχτήρες 

γεννούν την εχτίμηση των ολίγων 

και τη συμπάθεια κανενός.

Μ. Καραγάτσης

Υπομονή

 Η άμα­ξα με την οποία φτά­νει κα­νείς στην Βα­σι­λεία των Ου­ρα­νών εί­ναι η υπο­μο­νή. Και την υπο­μο­νή μόνο με τις δο­κι­μα­σί­ες μπο­ρεί κα­νείς να την απο­κτή­σει. Γι' αυτό ακρι­βώς και στέλ­νον­ται.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας (16 Σεπτεμβρίου)

 

Η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά σήμερα τη μνήμη του Οσίου Κασσιανού του Κυπρίου, που ασκήτεψε πλησίον της κοινότητας Αλέκτορας, και της Αγίας Μεγαλομάρτυρος  Ευφημίας, η οποία καταγόταν από τη Χαλκηδόνα και έζησε τους διωγμούς επί Διοκλητιανού. Οι γονείς της διακρίνονταν για την αγάπη τους προς την Ορθόδοξο Εκκλησία, την αρετή της ελεημοσύνης, την προσευχή και την ευλάβεια.
Όταν ξέσπασαν οι διωγμοί, όλοι έτρεξαν να σωθούν στα βουνά και στις σπηλιές. Το ίδιο έκανε και η πάγκαλη Ευφημία. Γρήγορα όμως οι διαφυγόντες Χριστιανοί κλήθηκαν να δώσουν αναφορά ενώπιον του Ανθύπατου. Ήταν συγκινητικό, διότι όλοι οι Χριστιανοί παρέμειναν γενναίοι και σταθεροί στο ορθόδοξο φρόνημα, παρά τις απειλές, τις κακουχίες και τις στερήσεις. Ανάμεσά τους και η Αγία Ευφημία.

Στην άκρη της νύχτας...

Η φωτογραφία που πλαισιώνει το κείμενο είναι με τον φακό του Βασίλη  Μπάστα.

Ὅταν ΔΕΝ ἐκκλησιάζεσαι - π. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου:

Ὅταν  ΔΕΝ  ἐκκλησιάζεσαι

Παρουσίαση ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη 

 Εἰσαγωγή: Ἔχουμε διερωτηθεῖ, πόσοι ἀπ’αὐτούς πού  ἐξομολογοῦνται, ἐκκλησιάζονται κάθε Κυριακή; Ἡ οὐσία εἶναι ὅτι οὔτε  αὐτοί  πού ἐξομολογοῦνται, ἐκκλησιάζονται (κάθε Κυριακή).

    Καί ἕνας πεπειραμένος ἐξομολόγος ἔλεγε σέ νεώτερό του: «Ὅποιον ἐξομολογεῖς, νά τόν  ρωτᾶς,  ἄν ἐκκλησιάζεται κάθε Κυριακή, καί  ἄν ὄχι, νά τόν παροτρύνεις». Καί ποιός θά τόν  παροτρύνει, ἄν ὄχι ὁ ἐξομολόγος του;

   Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θλιβόταν βαθιά, ὅταν ἔβλεπε νά μειώνεται τό ἐκκλησίσμα.

  «Εἶναι δυνατόν νά μήν στενοχωροῦμαι,ὅταν σκέπτομαι τίς μεγάλες γιορτές καί τά πληθη  πού συρρέουν; Ποῦ εἶναι τώρα αὐτό τό πλῆθος;  Αὐτό τό πλῆθος  ἀναζητῶ, γι’αὐτό τό πλῆθος  ὀδύρομαι, γιατί  ἀποκόβεται ἀπό τήν κιβωτό τῆς σωτηρίας». (Πρός τούς μή ἀπαντήσαντες εἰς τήν σύναξιν..., P.G.  51: 174). Καί στά κηρύγματά του  ὑπενθύμιζε   στούς πιστούς τήν  ὑποχρέωσή τους  νά ἐκκλησιάζονται τίς Κυριακές.

    Γιά ὅσους  ἔφερναν ὡς δικαιολογία, ὅτι εἶχαν δουλειές,  τούς ἔφερνε σάν  παράδειγμα τούς Ἰουδαίους.  

Ο αληθινός ρόλος των κατηχουμένων και των νεοφωτίστων στην Ορθόδοξη Εκκλησία - Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα

Εισδοχή στη ζωή της Εκκλησίας: Κάλεσμα για μάθηση, συμμετοχή και διακονία

Ο αληθινός ρόλος των κατηχουμένων και των νεοφωτίστων στην Ορθόδοξη Εκκλησία

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα

Συνάντηση Κατηχουμένων & Νεοφωτίστων
Καθεδρικός Ναός Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης
Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2026

Αγαπητοί κατηχούμενοι και νεοφώτιστοι,

Σας καλωσορίζω στην πρώτη μας συνάντηση μετά τη θερινή περίοδο. Χαίρομαι ιδιαίτερα που αρχίζουμε αυτή τη νέα περίοδο, όχι μόνο εξετάζοντας τι διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά και θέτοντας ένα πιο προσωπικό και απαιτητικό ερώτημα: Τι σημαίνει για εμένα να εισέρχομαι στη ζωή της Εκκλησίας; Τι σημαίνει όχι απλώς να θαυμάζω την Ορθοδοξία, να μελετώ την Ορθοδοξία ή να παρακολουθώ μια Ορθόδοξη ιερά ακολουθία, αλλά να ανήκω πραγματικά στην Εκκλησία και να αναλαμβάνω ενεργό ρόλο στη ζωή της;

Το ερώτημα αυτό αφορά τον καθένα σας. Για τον κατηχούμενο, αφορά τη ζωή για την οποία προετοιμάζεται. Η κατήχηση δεν είναι απλώς ένας κύκλος μαθημάτων που παρέχει θρησκευτικές γνώσεις πριν από το Βάπτισμα ή το Χρίσμα. Είναι προετοιμασία για έναν νέο τρόπο ζωής.

Για τους νεοφώτιστους, το ερώτημα είναι εξίσου σημαντικό, διότι το Βάπτισμα και το Χρίσμα δεν αποτελούν μια τελετή αποφοίτησης, μετά την οποία κάποιος έχει ολοκληρώσει την πορεία του. Αποτελούν την αρχή αυτής της πορείας.

Ο εκκλησιασμός της Κυριακής είναι απαραίτητος. Η Θεία Λειτουργία είναι η καρδιά της κοινής μας ζωής. Η καρδιά, όμως, δεν υπάρχει μόνη της· διοχετεύει ζωή σε ολόκληρο το σώμα. Κατά τον ίδιο τρόπο, όσα λαμβάνουμε στη λατρεία πρέπει να εκφράζονται σε διακονία, κοινωνία, ελεημοσύνη, μάθηση, φιλοξενία και μαρτυρία, καθ' όλη τη διάρκεια της εβδομάδας.

Δεν αρκεί να πενθείς, πρέπει να το αποδείξεις. Με ένα live, μια ανάρτηση …

Παλιά στην κηδεία πήγαινες για να αποχαιρετήσεις έναν άνθρωπο.

Τώρα πας με το κινητό στο 100%.
Γιατί αν ο πόνος δεν ανέβει στο Facebook, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να θεωρηθεί ότι δεν συνέβη.
Κόρνες, φωνές, σπρωξίματα, κινητά στον αέρα, τραγούδια, ζεϊμπέκικα…
Πολιτισμός.

Το μόνο που έλειπε ήταν καντίνα, security και ένα πανό: «Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την υποστήριξη των social media».
Το φέρετρο προσπαθεί να περάσει;
Ας περιμένει.
Έχουμε live.

Η οικογένεια πενθεί;
Φυσικά.
Αλλά κι εμείς ήρθαμε από μακριά και πρέπει να έχουμε ένα καλό πλάνο, να δείξουμε ότι ήμασταν εκεί.

Γιατί τι αξία έχει ο σεβασμός αν δεν πάρει likes;
Κάποτε στην κηδεία έλεγες: «Καλό παράδεισο».
Τώρα: «Μη μου κλείνεις την κάμερα».
Και φυσικά ζεϊμπέκικο.

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟ ΤΗΣ Ι.Μ. ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

  Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026, χοροστάτησε στον Πανηγυρικό Εσπερινό στον Ι. Ν. του  Τιμίου Σταυρού, Παρεκκλήσιο της  Ι.Μ. Προφήτου Ηλιού Πατρών.
Ο Θεοφιλέστατος στην ομιλία του, μεταξύ άλλων, είπε:
"Αγαπητοί μου αδελφοί, η αγία μας Εκκλησία υψώνει μπροστά στα μάτια μας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και μας καλεί να τον προσκυνήσουμε με πίστη, ευλάβεια και ευγνωμοσύνη.

Ο Σταυρός, πριν από τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου μας, ήταν σύμβολο καταδίκης. Για εμάς όμως τους χριστιανούς έγινε σύμβολο νίκης, ελπίδας και σωτηρίας. Επάνω στον Σταυρό ο Χριστός δεν ηττήθηκε. Επάνω στον Σταυρό νίκησε. Νίκησε την αμαρτία, νίκησε τον θάνατο, νίκησε τον διάβολο και άνοιξε στον άνθρωπο τον δρόμο προς τη ζωή και τη Βασιλεία του Θεού. Γι' αυτό και ο Απόστολος Παύλος λέγει: «Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι, εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Ο Τίμιος Σταυρός φανερώνει το μυστήριο της αγάπης του Θεού. Ο Κύριός μας αγάπησε μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ.

Για τους άλλους πολιτισμούς απαιτούν σεβασμό, αλλά για …

 

Όταν η Αριστερά υποκλίνεται στην μοναρχία

 Όταν η Αριστερά υποκλίνεται στην μοναρχία

Ο θάνατος του Βασιλέως Χάραλντ Ε' της Νορβηγίας και οι απρόσμενες δηλώσεις σεβασμού από την νορβηγική Αριστερά

Χρήστος Ζαμπούνης

Η 9η Σεπτεμβρίου του τρέχοντος έτους δεν συνδέεται μόνον με την πάνδημο κηδεία του Βασιλέως Χάραλντ Ε’ της Νορβηγίας.

Μαζί του «εκηδεύθη» και η ιδεοληψία ότι οι κομμουνισταί και οι σοσιαλισταί είναι εξ’ ορισμού αντιβασιλικοί.

Το βράδυ του επιθανάτιου ρόγχου του Χάραλντ έλαβα ένα τηλεφώνημα από τον Νορβηγό γαμβρό του.

Φορτισμένος συγκινησιακώς από την απώλεια του βασιλέως του, μου είπε επί λέξει: «Διάβασε, σε παρακαλώ, την ανάρτηση του Μιμίρ Κριστιάνσεν του Κόκκινου Κόμματος. Δεν το πιστεύουν τα μάτια μου».

Ποιος είναι ο Μιμίρ; Βουλευτής της «Άπω Αριστεράς», με μαρξιστικές και αντικαπιταλιστικές πεποιθήσεις.

Έγραψε, λοιπόν, ο 40χρονος φέρελπις πολιτικός: «Οι Νορβηγοί βασιλείς, ίσως περισσότερο από πολλούς αιρετούς αξιωματούχους, έχουν καταλάβει ότι πρέπει να είναι υπηρέτες του λαού και όχι αφέντες του λαού (…)

Όταν το "μέσα" ήταν τιμωρία και το "έξω" η απόλυτη ελευθερία

 

Πότε η μνήμη γίνεται θέαμα; - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Πότε η μνήμη γίνεται θέαμα;

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Υπάρχουν στιγμές που ζητούν σιωπή. Όχι επειδή το απαιτεί κάποιος εξωτερικός κανόνας, αλλά επειδή το υπαγορεύει η ίδια η ανθρώπινη ευαισθησία. Μια τέτοια στιγμή είναι η είσοδος ενός φέρετρου στον Ναό. Η ώρα του ύστατου αποχαιρετισμού.

Με αφορμή την κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη, τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στη Νίκαια, επανήλθε ένας προβληματισμός που δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο περιστατικό. Η κηδεία είχε ανακοινωθεί για τη Δευτέρα, ενώ ο θάνατος του τραγουδιστή είχε γίνει γνωστός λίγες ημέρες νωρίτερα. Σε εικόνες που σχολιάστηκαν έντονα, αρκετοί άνθρωποι σήκωσαν τα κινητά τους για να φωτογραφίσουν ή να βιντεοσκοπήσουν την είσοδο του φέρετρου στον Ναό.

Η αντίδραση πολλών ήταν αρνητική. Και όχι άδικα. Το ερώτημα είναι αν έχουμε ακόμη την ικανότητα να ξεχωρίζουμε ποιες στιγμές πρέπει να τις ζούμε και ποιες να τις καταγράφουμε. Αν υπάρχουν όρια ανάμεσα στη μνήμη και στο θέαμα. Αν η συγκίνηση χρειάζεται πάντα μια οθόνη για να θεωρηθεί αληθινή.

Θεωρία τοῦ Θεοῦ σημαίνει θέωση

Θεωρία τοῦ Θεοῦ σημαίνει θέα τοῦ Θεοῦ.

Γιά νά μπορεῖ κάποιος νά βλέπει τόν Θεό πρέπει νά εἶναι θεωμένος ἄνθρωπος.

Ἄρα θεωρία τοῦ Θεοῦ σημαίνει θέωση.

Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΝ - Ιωάννης Σπιτέρης

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΝ

Ιωάννης Σπιτέρης

Αυτή την περίοδο που βρίσκομαι στην Κέρκυρα, τελώ κάθε πρωί τη Θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσι των Φραγκισκανών μοναχών. Παρούσες είναι οι τέσσερις μοναχές κι εγώ. Μια μέρα, όμως, εμφανίστηκε ένα νεαρό ζευγάρι και μας είπε ότι, κατά τη διάρκεια των διακοπών του, επιθυμούσε να παρακολουθεί τη Θεία Λειτουργία κάθε πρωί. Όπως και έγινε. Το ξενοδοχείο τους βρισκόταν στην άλλη άκρη του νησιού! Με εντυπωσίασε, όμως, η ευλάβεια αυτών των νέων. Νέοι όπως εκατομμύρια άλλοι.

Αυτό το μικρό γεγονός —γνωρίζω πως δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση— αποτέλεσε για μένα μια μεγάλη χαρά και ένα σημάδι ελπίδας. Με έκανε να σκεφτώ ότι, ακόμη και στη σημερινή εποχή, κατά την οποία η Εκκλησία μας βιώνει μια μεγάλη κρίση, υπάρχουν άνθρωποι, και μάλιστα νέοι, που αναζητούν τον Θεό και επιθυμούν να Τον συναντήσουν μέσα στην προσευχή και στη Θεία Ευχαριστία.

Πράγματι σήμερα ο χριστιανισμός, και ιδιαίτερα ο δυτικός — καθώς η κατάσταση είναι διαφορετική σε πολλές περιοχές της Ασίας και της Αφρικής — περνά μια βαθιά κρίση. Οι εκκλησίες σχεδόν αδειάζουν, οι κλήσεις προς την ιεροσύνη και την αφιερωμένη ζωή μειώνονται, ορισμένα έργα κοινωνικής και φιλανθρωπικής προσφοράς που είχαν αναλάβει οι μοναχοί και οι μοναχές κλείνουν, και όλο και συχνότερα ένας ιερέας καλείται να αναλάβει περισσότερες από μία ενορίες.

15 χρόνια «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει… Μια πορεία ζωής, συνάντησης και προσφοράς – Αναλυτικό πρόγραμμα

15 χρόνια «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…

Μια πορεία ζωής, συνάντησης και προσφοράς.

Δεκαπέντε χρόνια «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…!

Δεκαπέντε χρόνια μιας όμορφης και δημιουργικής διαδρομής, που ξεκίνησε και συνεχίζεται στην αγκαλιά της Ενορίας Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, με επίκεντρο τον άνθρωπο και οδηγό το μήνυμα του Ευαγγελίου.

Από την πρώτη ημέρα, η προσπάθεια αυτή γεννήθηκε με έναν απλό αλλά ουσιαστικό στόχο: να γίνει η Ενορία ένας χώρος ανοιχτός στον άνθρωπο, στις ανάγκες, στις αναζητήσεις, στις αγωνίες και στις χαρές του. Ένας τόπος όπου η Εκκλησία συναντά τον σύγχρονο άνθρωπο, όχι μόνο μέσα από τη λατρευτική ζωή, αλλά και μέσα από τον διάλογο, τον πολιτισμό, τη γνώση, τη δημιουργία και την έμπρακτη αγάπη.

Η Ενορία Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, όλα αυτά τα χρόνια άνοιξε τις πόρτες της και την καρδιά της! Έγινε τόπος συνάντησης ανθρώπων κάθε ηλικίας και αφετηρία μιας μεγάλης ενοριακής προσπάθειας. Διαλέξεις, συζητήσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, μουσικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, σεμινάρια, προσκυνηματικές επισκέψεις, κοινωνικές πρωτοβουλίες και πολλές ακόμη δράσεις δημιούργησαν ένα ζωντανό ψηφιδωτό προσφοράς.

Αστραπή περίφημος - Εκδήλωση μνήμης για το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου

«Αστραπή περίφημος»

 

Εκδήλωση μνήμης για τα 160 χρόνια της Αρκαδικής Εθελοθυσίας

με ύμνους και τραγούδια

 

Με αφορμή τη συμπλήρωση 160 ετών από την Αρκαδική Εθελοθυσία, η Οργανωτική Επιτροπή των Εκδηλώσεων της 160ετηρίδος της Αρκαδικής Εθελοθυσίας διοργανώνει μία ξεχωριστή μουσική εκδήλωση μνήμης, αφιερωμένη στη θυσία και την ηρωική παρακαταθήκη του Αρκαδίου.

 

Η εκδήλωση, με τίτλο «Αστραπή περίφημος», θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 19:00, στην Αίθουσα «Παντελής Πρεβελάκης» (Ωδείο Ρεθύμνου).

 

Μέσα από ύμνους και τραγούδια, η εκδήλωση θα αναδείξει τη διαχρονική δύναμη της μνήμης του Αρκαδίου και το υψηλό μήνυμα της εθελοθυσίας των αγωνιστών του, που αποτελεί διαχρονικό σύμβολο ελευθερίας, πίστης και αυτοθυσίας.

Ι. Ν. ΑΓ. ΑΛΕΞΙΟΥ ΦΙΛΟΘΕΗΣ ΠΑΤΡΩΝ - ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ

 

Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Νικήτα (15 Σεπτεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος εβλάστησεν από το λαμπρότερον γένος των Γότθων, οπού ευρίσκετο πέραν από τον ποταμόν Ίστρον, κατά τους χρόνους Κωνσταντίνου του Μεγάλου εν έτει τλ’ [330]. Έμαθε δε την ευσεβή πίστιν παιδιόθεν από τον Μακάριον τον Αρχιερέα του τόπου εκείνου. Επειδή δε αυτός ευσεβώς ομού και ευγενώς ανετράφη, δια τούτο εδίδασκε και τους άλλους ομογενείς του να πιστεύουν και εκείνοι, και να πολιτεύωνται ευσεβώς και εναρέτως. Καθώς και αυτός ευσεβώς επίστευε, και εναρέτως επολιτεύετο, κήρυξ και διδάσκαλος της αληθείας εις όλους γινόμενος. Επειδή δε ο δυσσεβής Αθηνάριχος, ο άρχων και πρώτος του ενός μέρους του Γοτθικού γένους (εις δύω γαρ μέρη ήτον αυτό χωρισμένον)· επειδή, λέγω, αυτός ενικήθη πολλά αισχρώς από τον Φρικιγέρνη, τον άρχοντα του άλλου μέρους των Γότθων, με την βοήθειαν και συμμαχίαν του θείου Σταυρού, και του στρατεύματος των Ρωμαίων· τούτου χάριν, αφ’ ου με πολυκαιρίαν πάλιν ανέλαβε και εδυναμώθη, εφέρετο ο μιαρός με μεγάλην μανίαν κατά των ευσεβών Χριστιανών. Και ετιμώρει αυτούς με βαρβαρικά και ανυπόφορα παιδευτήρια. Ου μόνον δε αυτός ούτως εποίει ο αλιτήριος, αλλά και εις τους υποτασσομένους αυτώ επρόσταζε να μιμούνται την κατά των Χριστιανών εδικήν του μανίαν και αγριότητα.

Μνήμη του Αγίου Νικήτα του Γότθου (15 Σεπτεμβρίου)

Σήμερα, η Εκκλησία διαρκούσης της εορτής της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, τιμά τη μνήμη των Μαρτύρων Βυζαντινού, Μαξίμου, Νικήτα του Γότθου και των συν αυτώ, και του Νεομάρτυρος Ιωάννου του Κρητός (†1811).
Ο Νικήτας γόνος ευγενών και πλουσίων γονέων, διδάχτηκε τη χριστιανική πίστη από τον επίσκοπο Θεόφιλο. Βοηθήθηκε στη διαμόρφωση σταθερής και ολοκληρωμένης προσωπικότητας, με σωφροσύνη και υπακοή στο θέλημα του Θεού, όπως βιώνεται μέσω του Ευαγγελίου. Ανέπτυξε πλούσια πνευματική δράση και διάδωσε με πολύ ζήλο και διάκριση τη διδασκαλία του εσταυρωμένου και αναστημένου Χριστού.
Για την ενάρετη εργατικότητα, συνελήφθη από τον ηγεμόνα Αθανάσιο, ο οποίος προσπάθησε να τον μεταπείσει, προδίνοντας τον Τριαδικό Θεό. Ο Νικήτας δε δείλιασε και, πεπληρωμένος Πνεύματος Αγίου, ομολόγησε ότι είναι Χριστιανός. Ο ηγεμόνας εξαγριώθηκε και, με αλαζονεία, διέταξε να τον βασανίσουν με ποικίλους τρόπους, μέχρι φρικτό θάνατο. Το σώμα του όμως έμεινε ανέπαφο από τις φλόγες, κι έτσι το πήρε κάποιος χριστιανός και το διαφύλαξε σε θήκη, με επίγνωση ότι ο άνθρωπος εξαγιάζεται ως ψυχοσωματική οντότητα, γιατί «το σώμα μας είναι ναός της ψυχής και η ψυχή ναός του Αγίου Πνεύματος» (Σερβίας Παύλος). 

Όταν Ορθόδοξος δωρίζει το κοράνι, συμβάλλει στην άρνηση του Τιμίου Σταυρού - Του Β. Χαραλάμπους

Όταν Ορθόδοξος δωρίζει το κοράνι, συμβάλλει στην άρνηση του Τιμίου Σταυρού

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

____________________

Είναι γνωστός ο κορανικός χλευασμός σε όσους πιστεύουν ότι ο Χριστός σταυρώθηκε.  Κι όμως κάποιοι Ορθόδοξοι Ιεράρχες θεωρούν ότι, όταν δωρίζουν το κοράνι σε μουσουλμάνους, είναι πράξη ‘’αγάπης’’ προς αυτούς.  Αυτή η πράξη, είναι πράξη ανθρωπάρεσκης ‘’αγάπης’’. 

Είναι γνωστή η κορανική αντιπαράθεση του Ισλάμ απέναντι στον Τίμιο Σταυρό. Tην κορανική πολεμική ενάντια στη Σταύρωση του Χριστού, ποσώς δεν την διαφοροποιούν οι κακόδοξες ωραιολογίες για το κοράνι, εκ μέρους όσων Ορθοδόξων Ιεραρχών, επιμένουν σε κάτι τέτοιο. 

Το κοράνι αρνείται με απαξιωτικό τρόπο τη Σταύρωση του Χριστού και συνεπακόλουθα οι πιστεύοντες αυτό, την Ανάστασή Του.  Θεωρούν ότι ευαρεστούν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, όσοι Ιεράρχες προκλητικά το δωρίζουν σε μουσουλμάνους;  Άπαγε της βλασφημίας.  Πρόκειται για  αντιευαγγελική πράξη.  

Δήλωση Αρχιεπισκόπου για τον Γιώργο Μαζωνάκη

Ερωτηθείς από το Α.Π.Ε. - Μ.Π.Ε. και την συντάκτριά του Ελένη Μαχαίρα για τον αδόκητο χαμό του Γιώργου Μαζωνάκη και για την προσωπική επαφή, που ο σπουδαίος λαϊκός τραγουδιστής είχε αναπτύξει μαζί του, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος σημείωσε τα ακόλουθα:

«Με τον Γιώργο Μαζωνάκη είχα προσωπική γνωριμία και επαφή. Ήταν πολλές οι συναντήσεις μας και αξιοσημείωτες οι συζητήσεις μας μακριά από τα φώτα και τον θόρυβο της δημοσιότητας.

Ο Γιώργος είχε μία εξαιρετικά ευαίσθητη ψυχή και ήταν ένας άνθρωπος με ιδιαίτερα χαρίσματα, εσωτερικούς προβληματισμούς και υπαρξιακές αναζητήσεις. Υπηρέτησε το ελληνικό τραγούδι με αγάπη, πάθος και συνέπεια για περισσότερα από τριάντα χρόνια και κατάφερε, με το ταλέντο, που του χάρισε απλόχερα ο Θεός, και με την αυθεντικότητά του, να κερδίσει το κοινό, πέρα από διακρίσεις και τάξεις, και να εγγραφεί στη συλλογική μνήμη του λαού μας.

Αννούλα, πώς πέρασες το καλοκαίρι;

 

Ο πόνος θα σταματήσει μόνο όταν πεθάνω!

 Φιλιώ Χαϊδεμένου
Η γυναίκα που κράτησε μια πατρίδα ζωντανή
Κάποιοι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους έναν ολόκληρο τόπο.
Η Φιλιώ Χαϊδεμένου κουβαλούσε τη Μικρά Ασία.
Τη χώρα των παιδικών της χρόνων, τα Βουρλά, τα σπίτια, τις αυλές, τις εκκλησιές, τις γειτονιές, τις φωνές των ανθρώπων. Κι όταν ήρθε ο ξεριζωμός και όλα αυτά έμοιαζαν να χάνονται μέσα στη φωτιά, στον φόβο και στον δρόμο της προσφυγιάς, εκείνη κράτησε σφιχτά ό,τι κανείς δεν μπορούσε να της πάρει: τη μνήμη.
Πέρασαν τα χρόνια. Οι άνθρωποι έφυγαν, οι γενιές άλλαξαν, οι παλιές φωνές σίγησαν. Εκείνη όμως συνέχισε να μιλά.
Να θυμάται.
Να διηγείται.
Να μαζεύει φωτογραφίες και κειμήλια.
Να μιλά για τους ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να αφηγηθούν τη δική τους ιστορία.

Ο τελευταίος που ακούει το χειροκρότημα - Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

ΛΑΙΚΗ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΡΟ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΖΩΝΑΚΗ (ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ /EUROKINISSI)

 Ο τελευταίος που ακούει το χειροκρότημα

Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Η ανθρωπιά, όμως, δεν μετριέται στα στεφάνια, στις αναρτήσεις και στα μεγάλα λόγια μετά το τέλος. Μετριέται στο τηλεφώνημα που έγινε εγκαίρως, στην επίσκεψη χωρίς σκοπιμότητα, στο χέρι που κρατήθηκε την ώρα που κανείς δεν κοιτούσε.

Ο θάνατος ενός γνωστού καλλιτέχνη δεν είναι ποτέ μόνο μια είδηση από τον χώρο του θεάματος. Γίνεται καθρέφτης μιας κοινωνίας που καταναλώνει πρόσωπα, συγκινείται για λίγες ώρες και ύστερα επιστρέφει βιαστικά στην καθημερινότητά της. Πίσω από τα τραγούδια, τις φωτογραφίες και τα πρωτοσέλιδα μένει ένα ερώτημα πολύ πιο δύσκολο από κάθε τηλεοπτικό αφιέρωμα. Πόσοι άνθρωποι ζουν ανάμεσά μας νιώθοντας βαθιά μόνοι;

Οι ακριβείς συνθήκες της ζωής και του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη δεν επιτρέπουν αυθαίρετα συμπεράσματα. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να μετατρέπει τον πόνο ενός ανθρώπου σε εύπεπτο σενάριο. Η δημόσια συζήτηση, όμως, που γεννήθηκε με αφορμή την απώλειά του φωτίζει ένα ευρύτερο φαινόμενο. Τη μοναξιά πίσω από τη δημοσιότητα και την εγκατάλειψη που συχνά κρύβεται κάτω από τα φώτα. Η νύχτα έχει λάμψη, αλλά δεν έχει πάντοτε φως. Η πίστα, τα λουλούδια, το ποτό, οι φωνές και το παρατεταμένο χειροκρότημα κατασκευάζουν την εικόνα μιας αδιάκοπης γιορτής. Όταν όμως κλείσουν τα μικρόφωνα, αδειάσουν τα τραπέζια και αποχωρήσουν οι θαυμαστές, ο καλλιτέχνης επιστρέφει στον εαυτό του. Εκεί δεν υπάρχουν προβολείς. Υπάρχουν πληγές, φόβοι, οικογενειακές ρωγμές και η εξαντλητική ανάγκη να αποδεικνύει κάθε βράδυ ότι παραμένει αγαπητός.

Δάσκαλε, μάθαινε!

 

 «Δάσκαλε, μάθαινε!

Δάσκαλε, μάθαινε!

Μην λες πολύ συχνά, πως έχεις

δίκιο, δάσκαλε!

Άσε τον μαθητή σου

να το νιώσει!

Όλη την ώρα την αλήθεια μην

την καταπονείς:

Δεν το αντέχει.

Να ακούς όταν μιλάς!»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Η προσευχή της δασκάλας»

«Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.
Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ’ όλες τις στιγμές.
Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.

Πρώτη μέρα στο σχολειό

 

Τόση βιάση και σπουδή;

Για πού πας, καλό παιδί;

Κίνησες νωρίς-νωρίς

και τρεχάτος προχωρείς;

 

Στάσου δα να διασκεδάσεις

με τις ομορφιές της Πλάσης!

Κόψε απ’ τα περβόλια πάλι

του χινόπωρου τα κάλλη!"

 

"Να σταθώ; Δεν ευκαιρώ,

γιατί πάω στο φτερό.

Και που πάω, να στο πω;

Στο σχολειό μου π’ αγαπώ!

 

Άνοιξε για πρώτη μέρα.

Βλέπεις τα παιδιά εκεί πέρα;

Έχουν μόνα τους ταιριάξει

χωριστά κάθε μια τάξη".

Η ιστορία μας μάς διδάσκει, ότι η Ρωμιοσύνη δεν ξεριζώνεται.

  14η Σεπτεμβρίου:

Υποκλινόμαστε με δέος στη θυσία των αδελφών μας. Τιμούμε τους χιλιάδες Έλληνες, που
εξοντώθηκαν, εκτοπίστηκαν και ξεριζώθηκαν βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες.

Η ιστορία μας μάς διδάσκει, ότι η Ρωμιοσύνη δεν ξεριζώνεται.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!

Ας μη θεωρούμε δεδομένη την αντοχή του άλλου ...

Ας μη θεωρούμε δεδομένη την αντοχή του άλλου. 

Επειδή κάποιος αντέχει πολλά, 

δεν σημαίνει ότι πρέπει να του φορτώνουμε κι άλλα.

Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, Παρανάκε, Μέτρο Μανίλα, Φιλιππίνες.

Από την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στον Ορθόδοξο Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, Παρανάκε, Μέτρο Μανίλα, Φιλιππίνες.

from the feast of the Exaltation of the Holy Cross at the Orthodox Church of the Annunciation of the Theotokos, Parañaque, Metro Manila, Philippines.

Η καθημερινή εκούσια σταύρωση ως προσωπική ανάσταση - ΓΕΧΑ Αιγίου

 Η καθημερινή βίωση της εκούσιας σταύρωσής μας έχει ως καρπό την κλιμάκωση της χαρισματικής βίωσης της Αναστάσεως του Χριστού ως προσωπικής μας ανάστασης, με αποτέλεσμα να γευώμεθα τη χαρά την ανεκλάλητη· και μέσα σ' αυτή τη βίωση της σχετικής μακαριότητας απλώνεται το ενδιαφέρον μας στους αδελφούς μας, τους εγγύς και τους μακράν, και τότε θέλουμε να εκχυθούμε προς αυτούς, να σαρκωθούμε στην υπόστασή τους, όπως ο Θεός Λόγος σαρκώθηκε στη γη μας, για να τους μεταδώσουμε την καινή κτίση· και έτσι, τελείως φυσικά, γινόμαστε ευαγγελισταί-ιεραπόστολοι! 

Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ὅπλο

 

Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ὅπλο, 

μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς νίκησε τὴν ἁμαρτία. 

Στὴ νίκη ὅμως αὐτὴ τοῦ Χριστοῦ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ 

δὲν συμμετέχουμε κατὰ τρόπο μαγικό. 

Γιὰ νὰ καταστεῖ «ἡ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν νίκη» «ἡμετέρα νίκη»,

 πρέπει καὶ ἐμεῖς, μὲ τὴ σειρά μας, νὰ ἀγωνισθοῦμε.

«Ελάτε, όλα τα έθνη, να προσκυνήσουμε το ευλογημένο ξύλο» - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

«Ελάτε, όλα τα έθνη, να προσκυνήσουμε το ευλογημένο ξύλο»

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Το Δοξαστικό του Μεγάλου Εσπερινού της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού παρουσιάζει όλο το μυστήριο της πτώσεως και της σωτηρίας, της παρακοής και της αποκατάστασης, του ξύλου του Παραδείσου και του ξύλου του Σταυρού. Η Εκκλησία καλεί «πάντα τα έθνη» να προσκυνήσουν το «ευλογημένο ξύλο», διότι ο Σταυρός δεν αφορά έναν λαό ή μια εποχή, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Ο Σταυρός παρουσιάζεται ως το σημείο όπου φανερώνεται η «αιώνιος δικαιοσύνη» του Θεού. Αυτή η δικαιοσύνη δεν είναι ψυχρή τιμωρία ούτε απλή ανταπόδοση. Είναι η σωτήρια ενέργεια της αγάπης του Θεού, που αποκαθιστά τον άνθρωπο και θεραπεύει την πληγή της αμαρτίας. Ο άνθρωπος έπεσε με αφορμή το ξύλο της παρακοής· με το ξύλο του Σταυρού ανορθώνεται. Εκεί όπου ο διάβολος εξαπάτησε τον Αδάμ, εκεί ο Χριστός συντρίβει την απάτη του διαβόλου.

Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ ἀσπίδα καὶ τὸ ὅπλο καὶ τὸ σύμβολο τῆς νίκης κατὰ τοῦ Διαβόλου

«Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ ἀσπίδα καὶ τὸ ὅπλο καὶ τὸ σύμβολο τῆς νίκης κατὰ τοῦ Διαβόλου. Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ σφραγίδα γιὰ νὰ μὴ μᾶς κτυπάει ὁ ὁλοθρευτής, ὅπως λέει ἡ Γραφή. Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, τὸ στήριγμα τῶν πιστῶν, ἡ βακτηρία τῶν ἀρρώστων, τὸ ραβδὶ αὐτῶν ποὺ ποιμαίνονται, ἡ χειραγωγία αὐτῶν ποὺ ἐπιστρέφουν, ἡ τελείωση αὐτῶν ποὺ προοδεύουν, ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, ἡ ἀπόκρουση ὅλων τῶν κακῶν, ὁ πρόξενος ὅλων τῶν ἀγαθῶν, ἡ κατάργηση τῆς ἁμαρτίας»

ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού: Α᾽ Κορινθίους 1:18-24 - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού: Α᾽ Κορινθίους 1:18-24

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Στις 14 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία εορτάζει την παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Πρόκειται για ανάμνηση δύο ιστορικών γεγονότων, αλλά και φανέρωση του κέντρου της χριστιανικής πίστεως: η σωτηρία του ανθρώπου περνά μέσα από τον Σταυρό του Χριστού. Ο Σταυρός, που κάποτε ήταν όργανο ατιμωτικού θανάτου, έγινε με τη σταύρωση του Κυρίου σημείο ζωής, νίκης, συγχώρησης και αναστάσιμης ελπίδας.

Η εορτή συνδέεται πρώτα με την εύρεση του Τιμίου Σταυρού από την αγία Ελένη στα Ιεροσόλυμα και με την ύψωσή του ενώπιον του λαού, ώστε όλοι να τον δουν και να τον προσκυνήσουν. Συνδέεται όμως και με ένα δεύτερο ιστορικό γεγονός: την ανάκτηση του Τιμίου Σταυρού από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, μετά την αρπαγή του από τους Πέρσες, και την επιστροφή του στα Ιεροσόλυμα. Η διπλή Ύψωση φανερώνει ότι για τους χριστιανούς ο Σταυρός δεν είναι απλώς ιερό κειμήλιο, αλλά σημείο νίκης του Χριστού μέσα στην ιστορία.

Τοῦ τιμίου Σταυροῦ Χριστὲ τὴν ἐνέργειαν

«Τοῦ τιμίου Σταυροῦ Χριστὲ τὴν ἐνέργειαν, προδιατυπώσας Μωϋσῆς, ἐτροπώσατο τὸν ἐναντίον Ἀμαλήκ, ἐν τῇ ἐρήμῳ Σινᾷ· ὅτε γὰρ ἐφήπλου τὰς χεῖρας, Σταυροῦ τόν τύπον ποιῶν, ἐνίσχυεν ὁ λαός. Νυνὶ τῶν πραγμάτων ἡ ἔκβασις εἰς ἡμᾶς πεπλήρωται. Σήμερον Σταυρὸς ὑψοῦται, καὶ δαίμονες φυγαδεύονται. Σήμερον ἡ κτίσις πᾶσα ἐκ τῆς φθορᾶς ἠλευθέρωται· πάντα γὰρ διὰ Σταυροῦ, ἐπέλαμψεν ἡμῖν τὰ χαρίσματα. Διὸ γηθόμενοι πάντες, προσπίπτομέν σοι, λέγοντες· ὡς ἐμε γαλύνθη τὰ ἔργα Σου, Κύριε δόξα Σοι».

Τὴν ἐνέργεια τοῦ τιμίου Σταυροῦ Σου, Χριστέ, προδιατύπωσε ὁ Μωϋσῆς, ὅταν κατατρόπωσε στὴν ἔρημο τοῦ Σινᾶ τοὺς Ἀμαληκίτες. Γιατὶ ὅταν ἅπλωνε τὰ χέρια του, κάνοντας τὸν τύπο τοῦ Σταυροῦ, ἐνισχύετο ὁ λαός του καὶ νικοῦσε. Τώρα ἐκπληρώθηκε ἡ προτύπωση αὐτὴ πραγματικά.